Vrijdag t/m zondagavond mocht mijn man naar huis. Donderdagavond had hij al te kennen te geven of hij niet beter in de instelling kon blijven. Hij voelde zich wat opgefokt en het idee om ene heel weeknd thuis te zijn benauwde hem...Wij wonen in een leuk ingericht huis, waar we altijd genoeg comlpimenten over krijgen, maar mijn man heeft altijd maar het idee dat het een krot is. het kan altijd beter. dan ziet hij wer een veogje wat dikker is dan een ander....vermoeiend, maar herkenbaar bij borderline: de perfectionist tot het uiterste toe.

Vrijdagmiddag besloot hij toch naar huis te komen. gelukkig!! Er zitten hier tenslotte ook drie jonge kinderen die je toch niet wil vertellen dat papa liever niet naar huis komt. Ik voel mij al afgewezen, laat staan de kinderen...Vrijdagavond lekker gegeten, tv gekeken en niet te laat naar bed gegaan. zaterdagochtend met zijn allen naar de ikea gegaan en daar gelijk ons ontbijt genuttigd. Zo simpel, maar wat kan ik daar van genieten. Even net zo zijn als andere gezinnen...Soms merk ik dat ik stiekem jaloers ben op andere "normale"gezinnen al weet ik ook wel dat elke huisje het bekende kruisje heeft....'s middags was het een duffe boel, maar dat lag ook wel aan het weer!! Mijn man lag zo en zo met zijn pootjes omhoog aangezien het uitje Ikea alweer veel van hem had gevergd. Ik ben zelf maar wat spullen gaan inpakken voor een weekje kamperen met de kinderen vanaf morgen.

In de avond hebben we alleen maar voor de tv gehangen: alladin, leuke familiefilm. Daarna eigenlijk gaan slapen. vanmorgen vroeg gaf mijn man al aan vroeg weer terug te willen naar de instelling ipv 's avonds 21.00.Aan de ene kant teleurstelling, aan de andere kant ook wel weer prima. Zoveel meerwaarde had zijn thuiskomst ook weer niet. Hij is deze week begonnen met ophoging van zijn antidepressiva en een stemmingsstabilisator wat zeker in het begin vaak meer ongemak dan gemak geeft. Misschien zoek ik een oorzaak voor zijn teruggetrokken houding. Mijn verwachting van het weekendverlof was waarschijnlijk hoger dan wat het uiteindelijk is geworden.

Morgen vertrek ik naar de camping en haal ik mijn man op vrijdag voor 1 nachtje op....ben benieuwd...misschien moet ik mij er maar op instellen dat hij zich toch bedenkt en liever in de instelling blijft......

Ik roep al jaren dat ik een boek wilde schrijven over de afgelopen 18 jaar dat ik en mijn partner samen zijn. Was ik nou maar zo slim als Anne Frank om gewoon elke dag mijn gebeurtenissen op te schrijven dan lag er naar mijn idee een bestseller klaar. Een bestseller gebaseerd op het leven van mij en mijn liefhebbende man, die nu momenteel opgenomen is in een psychiatrisch centrum ivm 4 zelfmoordpogingen in 2 jaar.... Best heftig, zeker als je ons kent als gewoon leuk gezin met drie blakende kinderen, mooi huis, auto, gewoon inkomen (wie houdt er nou wel veel over aan het eind van de maand?)....maar waar zit dan die maar?????

Die maar is begonnen met een traumatische jeugd van mijn man. Kromme vingers, omdat pa-lief regelmatig met de botte kant op zijn vingers sloeg, hem in een kast opsloot, voor de lol hem drie hoog uit het raam hing met zijn hoofd naar beneden, het inprenten dat hij een nietsnut was en niets zou bereiken in het leven.... kan wel door blijven gaan, maar dit zijn enkele dingen waardoor je je kan bedenken dat je niet echt een zorgeloze jeugd hebt gehad. En moeders? Die zei vorig jaar nog, na een soort van mislukte hereniging tussen hen:  "is dat echt allemaal  gebeurt? Wist ik echt niks van..." En daar moet je het dan maar meedoen.

Sinds 1993 hebben wij een relatie en al gauw begon mijn man te zien hoe het wel kon gaan in het gezin. Op zaterdagavond een potje kaarten met zijn allen, gezellig met een chipje of nootje. Al gauw kwam het zover dat hij de relatie verbrak met zijn ouders en tijdelijk bij mij en mijn ouders kwam inwonen tot wij zelf samen gingen wonen. 19 jaar waren we toen we een flatje kregen, achteraf nog piepjong, maar dolblij waren wij. Man man werkte als timmerman en ik zat in het laatste jaar van de HBO-V. We hadden leuke beginjaren. In 1999 kochtenw e ons huis en een jaar trouwden we en werd daarna onze eerste zoon geboren. Er volgden nog een zoon en als laatste van het stel een dochter.

Mijn man kreeg steeds meer psychische klachten zoals angst en paniekstoornissen en deze breidden zich steeds heftiger uit. Uiteindelijk werd het zo erg dat hij onze woonplaats niet eens meer alleen uitdurfde. Startte met anti-depressiva tegen de angst en paniekstoornissen om toch nog wel te kunnen functioneren. in 2009 vond ik mijn man op de bank en moest ik snel tot de conclusie komen dat al die lege strippen medicijnen op het aanrecht echt gevuld waren en mijn man die allemaal ingenomen had...Zelfmoordpoging nr 1 dus.....Hij werd kortdurend opgenomen in de psychiatrie en ik had in al die jaren al zoveel borderlinecomponenten ontdekt bij mijn man. alles zwart-wit zien,stemmingswisselingen, achterdochtig, woede-aanvallen, verslavingsgedrag (bij hem bier), eenzaam voelen,leeg gevoel, verlatingsangst en suicidale gedachten. Misschien vergeet ik er nog een paar, maar in 2009 gaf ik al heel duidelijk aan dat ik echt aan BPS  (borderline-persoonlijkheidsstoornis) dacht. Waarschijnlijk kwam ik over als de bijdehande verpleegkundige en werd  naar mijn idee zo van de tafel afgeveegd. Mijn man kreeg een nieuwe baan wat hij een half jaar heeft volgehouden. vanaf zijn 16e heeft hij ook al slecht functionerende vaten in zijn benen, waardoor het momenteel nog maar 20 minuten zijn dat hij achter elkaar kan lopen...niet veel voor een man van 35 jaar. 'je zult het moeten accepteren' is wat de dokters nu nog kunnen zeggen. oktober 2010 volgden er weer twee zelfmoordpogingen... ja twee in twee weken tijd.Wederom met medicijnen en alcohol. De dag nadat hij van de beademing af kwam kreeg ik een telefoontje van het crisisteam: "uw man man naar huis" Ik dacht dat ik gek werd!!!! uiteindelijk heb ik mijn man 2 dagen opgenomen gekregen in een psychiatrische instelling en op maandag zaten we weer bij zijn eigen psychiater die vond dat dit een dipje was en hij gewoon weer aan de slag moest...Dus dat deed mijn man maar weer braaf. Met een hoofd vol ellende en een lichaam wat niet niet mee wilde werken stond hij na een week weer op de werkvloer...Bizar...Poging nr 3 kwam er snel achteraan, de bekende pillen en alcohol, maar nu had hij zich ook gesneden. In zijn onderbenen. De benen die hij zo haatte!! Wederom een opname in het ziekenhuis en werd er ook nog een heleboel longembolieen gevonden tgv zijn slechte doorbloeding in zijn vaten. Kon er ook nog wel bij!! Een korte opname volgde er weer in de bekende psychiatrie. Mijn man wilde graag naar huis en uiteraard wilde ik hem ook liever thuis, maar zou het gaan? Hij kreeg frequentere afspraken met de psychiater en therapie. Hij zat inmiddels in de ziektewet wat overgenomen werd door het UWV dus we hoopten nu eindelijk op rust en herstel.

En dan nu een maand geleden. het UWV wilde dat hij weer ging reintergreren....snap ik...gaat niet goed met de economie, maar mijn man was er zeker nog niet klaar voor. vanaf zijn 16e heeft hij altijd gewerkt en hij gaf huilend aan bij het UWV dat hij wel wilde, maar niet kon... Poging 4 : waarschijnlijk durfde mijn man niet meer dan pillen en alcohol, want ook deze keer gebruikte hij deze middelen. Door miscommunicatie is er een media circus ontstaan, omdat ze ervan uit gingen dat mijn man het huis vol gas had laten lopen....liep zelf met een sigaret door het huis, maar goed, ik ga hier ook niet teveel op in, omdat de media er bijna voor heeft gezorgd dat ik eraan kapot ging.Maar ik moet door voor mijn kinderen, mijn man en mijzelf. Het zal je opvallen dat ik mijzelf als laatste zet. Kun je als beleefdheid zien, hoort ook een beetje bij het leven met een persoon met borderline. Je cijfert jezelf weg voor de lieve goede vrede. Niks zieligs, want dat ben ik niet. ik ben een zelfstandige vrouw, die ook de keuze had kunnen maken om te scheiden. Maar er bestaat ook nog zo iets als liefde. Dat kan niet iedereen begrijpen, maar die snappen de liefde dan ook niet. Als je man lichamelijk ongeneeselijk ziek is ligt het toch ook niet voor de hand dat je gaat scheiden?

En dan komen we nu op het punt waar ik mijn blog bij kan gaan houden. Even lekker van mij afschrijven, want het alleen zijn (ook al zijn er drie lieve kinderen in huis) zet je wel aan het denken. Al de jaren flitsen voorbij. Ik dacht dat het de laatste 3 jaar niet zo goed ging, maar als ik terugdenk zitten we er al op 6.. Of ik het ontkent heb? Nee, dat denk ik niet, maar we hebben altijd een goede fijne relatie gehad, alleen als het mis ging dan ging het goed mis. mijn man verweet mij bijna alle ellende van heel de wereld, maar de volgende dag was alles weer koek en ei. Ik had mij bijna verantwoordelijk gevoeld voor de hongersnood in afrika als ik toch niet zo nuchter en reeel naar de zaak had kunnen kijken. Mijn man was psychisch ziek, alleen wist hij en de hulpverlening dat nog niet!!

Vandaag is het precies 4 weken geleden dat ik weer in zo'n nachtmerrie ben beland. Een slechte film, maar hopelijk nu dan toch echt met een happy end.. Van de week kwam het hoge woord van een onafhankelijke psychiater eruit: Mijn man heeft wel heel veel borderlinecomponenten dus hoogstwaarschijnlijk en vrijwel zeker borderline. kon wel een geluksdansje maken. Niet dat ik zo blij ben dat hij borderline heeft, maar we voelen ons nu wel een stuk meer begrepen. Als je al twee jaar aangeeft dat je denkt aan borderline en dat dacht mijn man dus ook en er wordt niks mee gedaan is wel erg frustrerend. Mijn man is direct de volgende dag gestart met een stemmingsstabilisator die vaak wordt voorgeschreven bij borderline. Ik natuurlijk gelijk op wat forums gekeken hoe anderen mensen met borderline dit medicijn ervaarde. Ben nog geen wonderen tegen gekomen, maar op forums lees je bijna alleen maar de negatieve verhalen ipv de positieve. We gaan het gewoon zien en ervaren. Mijn man is gemotiveerd om zo alng opgenomen te blijven als noodzakelijk. Wij denken zelf aan 3-6 maanden, maar wie weet is het wel langer. Het is absoluut wennen. Ik mis hem enorm en de kinderen natuurlijk ook. Maar ook zij zeggen hardop dat papa toch echt niet naar huis kan, want zo gaat het niet langer... Ze zijn 10-7 en 5 jaar, die schatten van ons. Uiteraard vinden we het verschrikkelijk dat ze dit mee moeten krijgen, maar we hopen door eerlijkheid en openheid hun toch zo zorgeloos mogelijk te laten opgroeien. in oktober hebben de oudste twee een KOPP groep project gevolg en de middelste wil dta nu ook wel weer. In een groep met kinderen praten ze dan over hun gevoelens. Het zijn allemaal kinderen waarvan een van de kinderen een ouder hebben met een psychische stoornis.

In het weekend mag mijn man met verlof. Vorige week 1 nachtje en morgen komt hij tot en met zondagavond.

Ik denk dat dit verhaal al weer langer is geworden dan bedoeld voor een blog, maar wat achtergrondinformatie was toch echt noodzakelijk om mijn verhaal wat te verduidelijken.